Vandaag donderdag.

Ooit had ik een gloeiende hekel aan de maandag, dat was zo iets als het symbool van de wet op behoud van ellende. Ik ben nooit bijgelovig geweest, maar ik had wel op een gegeven moment in de gaten dat de toekomst aan bepaalde toevallige wetmatigheden voldeed. Zo had ik ervaren dat indien ik op maandagmorgen:
a) De verkeerde schoenen aantrok, omdat mijn verzorgende Lulu of mijn speelzieke boxer mijn werkbooties onvindbaar hadden opgeruimd, ik die aanstaande week ernstige conflicten met nerveuze researchmanagers kreeg.
b) Geen passende jeans kreeg aangetrokken, omdat ik in het weekend royaal getafeld had, ik die week zeer zeker heel wat uurtjes op het toilet zou verblijven. In de loop der jaren ging ik de krant van zaterdag dus op de kleine leeszaal lezen. Hierdoor werd ik een zeer geïnformeerde bron voor wat betreft de regionale roddel.
c) De autosleutels niet vond, ik waarschijnlijk aan de late kant was en dochterlief met mijn Primera al op pad was. Ik was dan genoodzaakt om in haar mini onder grote trucks door te staren, die me links en rechts passeerden. Dat werd altijd een angstwekkende en stressende week.
Alleen als alles volgens het officiële maandagmorgenprotocol verliep wist ik dat de week een succes zou worden. Mijn pijp smaakte dan niet bitter en brandde beter. Ik brandde mijn tong niet met de hete rook en kreeg geen bijtend maagzuur van de ingeslikte nicotine.
Tussen haakjes, sinds ik niet meer werk rook ook niet meer!
En sinds ik niet meer rook ben ik ook nog 15 kilo afgevallen!
En sinds ik 15 kilo ben afgevallen en gestopt ben met roken en niet meer werk en geen hekel meer heb aan de maandag ben ik veel gezonder.
Ik weet het zeker, je vindt wij een vreselijke opschepper, want je bent natuurlijk vreselijk jaloers omdat je niet kunt stoppen met roken en je bezig bent je graf te graven met je tanden, nietwaar? Welwaar! Juist, ik ben een schijter, Ik verrek van de angst. Ik houd mijn gezondheid nauwlettend in de gaten na 4 omleggingen aan mijn wekker. Kom dus regelmatig bij mijn huisarts om mijn tikker te laten inspecteren. Om een aantal redenen doe ik dat op donderdag. Want:
Mijn huisarts is dan zelf minder gestrest dan op maandag. Zeurt mij niet aan de kop over lastige patiënten met stekende aambeien die hem in het weekend aan de kop gezeurd hebben, of dat het vak naar de kloten is en hij er over hooguit twee jaren uitstapt. We kunnen dan effetjes, terwijl hij mijn wekker doormeet, praten over bijvoorbeeld de verdorvenheden van internet, dat hem alleen maar eigenwijze, lastige patiënten oplevert.

Hij heeft als teken van nog degelijk vakmanschap een echte typemachine op zijn bureau staan. Ik was ooit aangenaam verrast over zo'n stukje oude ambacht en vroeg hem eens een demonstratie te doen. Trots laat hij nu iedere keer, als ik hem raadpleeg, een stukje van zijn kunnen zien. Hij typt nu altijd hoogstpersoonlijk mijn receptje, vraagt mij of ik weet hoe je die verdomde naam ook alweer spelt. Ik help hem graag en zeg maar wat. In de apotheek is vervolgens iedere keer paniek. Ze kunnen dat administratief niet verwerken. Een aantal codes zijn fout en ontbreken en die moeten zij dan via hun computer invoeren. Ze verdenken mij heel onterecht van kwade opzet. Een assistente vertrouwde mij eens toe dat de de combinatie donderdag en de verschijning van mij, in de apotheek een minder goede dag betekent. Ik vroeg haar vriendelijk of ze misschien rookte. Daar wilde ze geen antwoord op geven, dat was haar privacy, snibde zij. Dan kan ik je ook geen goeie raad geven hoe je tien kilo kunt afvallen, leuterde ik vrolijk verder.

De donderdag is immers mijn Lucky day. Daarvan werd vandaag nogmaals het bewijs geleverd. Mijn balende huisarts was er niet, zat ergens tussen de krokussen te kniezen. Hij had een vervangster, een struise dame had ik fluks gezien. Zij kwam haar klanten persoonlijk in de wachtkamer afhalen. Persoonlijk vind ik dat veel gezonder voor zo'n dokter dan oproepen via een blikken luidsprekertje.
Ik gaf haar een ferme mannenhand, stiekem een halve seconde te lang vasthouden en tegelijk effe doorknijpen. Zo onderscheid ik me als persoonlijkheid, een bange schijter met macho neigingen. De typische man van het derde millennium. Als hij maar gunstig opvalt, ook in de wachtkamer bij de dokter.
Zij keek op haar scherm en zij keek naar mij. Ik lachte vriendelijk tegen haar en verdomme …. ze lachte vriendelijk terug. "Bent U wel degene die hier staat?" vroeg zij en wees op het scherm. "Ksou het niet weten," raadselde ik. "Ik vermoed dat U een verkeerd wachtwoord gebruikt heeft". "U bent van 1940?" vroeg zij bevestigend. "U hebt toch het goede wachtwoord gebruikt", moest ik toegeven. Zij verraste mij volkomen: "Zo ziet U helemaal niet uit. Integendeel U ziet er uit als iemand van midden 40."
Ik heb haar vriendelijk bedankt voor haar excellente mannenkennis, ik hoefde ook geen compureceptje meer van haar, ik voelde me weer goed als in mijn beste jaren. Dat was zo ongeveer een vijftien jaar geleden. Dit is een enorme kundige en begaafde huisarts, laat die ouwe zeurpiet maar tussen zijn Majorcaanse krokussen blijven. Lang leve deze ad hoc donderdagse huisarts.

(C)

maart 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop