Rammelaar.

Het is nu de tijd van de rammellaars. Door het jaar zie je ze amper en nu word je door hen bijna omvergelopen. Op vrijersvoeten snellen ze over de landerijen. Ze scheuren plankgas door onze holle wegen. Lucky, mijn boxer, loopt zich bijkans de longen uit het lijf om een potje tikkertje met hen te kunnen spelen.
Een haas (want daar gaat het over) is erg bijziend en zo kan het gebeuren dat als hij aan de hort is hij vlak langs je door rent. Het is bijna niet te geloven als het gebeurt, maar het is een fascinerend gezicht.
Wij (Lucky en ik) liepen vanmorgen lekker door een holle weg, beschut door de hoge aarden wallen tegen de gure noordenwind. In het begin van de mars acclimatiseren we eerst even, passen onze body's aan het omgevingsmilieu aan. Eerst lijf en ziel gewennen en de juiste geestelijke toonzetting vinden, daarna kan het register langzaam helemaal opengeschoven worden. Ik nuttig tijdens deze beschutte aanloop mijn ontbijt. Een paar appels of peren en een banaan, genoeg anti oxidanten om de eerste paar uren roestvorming te voorkomen. Mijn vierbenige vriend neemt dan meestal de gelegenheid om bescheiden achter een struik een grote hoop de deponeren. Beschaafd als hij is zie je hem niet, maar ruik je hem des te beter. We leven in een landelijke omgeving, gezond geuren moet dus kunnen, nietwaar?
Welwaar, toen het gebeurde. Wat? Opgelucht kwam Luck met stijve benen langs het steile talud naar beneden gegleden. Als hij dan beneden is probeert hij me vaak heel kameraadschappelijk onderste boven te springen. Juist, jongens onder mekaar een beetje dollen en stoeien. Moet kunnen. Gegeven het feit dat mijn lievelingsjasje juist uit de was kwam, hield ik hem even in de peiling en lette niet op de bocht die we naderden.
Ik was hoogst verbouwereerd. Zo'n rare hond als daar door de bocht gescheurd kwam had ik nog nooit gezien. Vreselijke grote oren had tie. Die heeft twee keren "hier" geroepen tijdens het uitdelen overdacht ik. Met grote sprongen rushte hij op ons toe. Luck ging uitgebreid op zijn staartje zitten, gereed om kennis met hem te maken en een stevige poot te geven. Jemig, die keuter loopt hem van de sokken vreesde ik een moment. Tot een paar meter naderde die roadrunner mijn boxer, remde toen hard en gooide haaks zijn stuur om. Met twee sprongen was hij boven op het talud. Hij had een bunny staartje zag ik in zijaanzicht, dus verdomme het was een haas. Verdomd daar liep onverdacht goed vlees onder mijn neus vandaan. Toevallig nog dat ik vanmorgen een klaagzang van mijn Lulu had moeten aanhoren over haar problemen met het dagelijkse menu. Ze wist niet meer wat voor vlees ze nog veilig in de pot kon stoppen. BSE, mond en klauwzeer, salmonella, hormonenschandaal. Enfin dat halve verfoeide medische zwartboek had al een aanslag op mijn nog niet ontwaakt ochtendhumeur gepleegd. Als ik die haas zout op zijn staart zou kunnen leggen, overwoog mijn prehistorische jagersinstinct.

Mijn vierbenige vriend had inmiddels dezelfde gedachte gehad en was met de uitvoering al begonnen. Ze zeggen vaak de hond lijkt op zijn baas, neem maar aan dat het zo is. Onverschrokken had hij de achtervolging ingezet. Enthousiast grommend probeerde hij zich over de vette löss een weg naar boven te klunen en verdween uiteindelijk over de rand. Voor mij was dat een moeilijk klauterpartijtje. Tot twee keer toe stortte ik op mijn pas genuttigde banaan. Dat deed mijn juist gewassen lievelingsjasje geen goed. Weer rijp voor de AEG constateerde ik. Wat een rare gedachten een mens toch in glibberige holle wegen kan krijgen!
Dit heeft totaal geen zin, een rijpere man is geen prehistorische jager meer, loop maar lekker naar je bankje, besloot ik een wijs besluit te nemen.
Dat is nog een eind doorsjouwen. Luck kent de route dus die zie ik daar straks wel weer, met of zonder buit. Al vaker heeft hij me verrast met een grote steen of stok nadat hij ijverig een jacht was aangevangen. Ik vermoed dat hij over serieus is of zich niet goed kan blijven concentreren. Om hem niet teleur te stellen prijs ik hem wel altijd uitgebreid voor zijn zogenaamde uitmuntende prestaties. Ik weet wat het is om teleurgesteld te worden als je verwacht een pluim te krijgen. Daar kan je pijp van uitgaan en dat is heel erg. Dat kun je vergelijken met een burnout. Dan zit je in de kou en wil je thermostaat niet omhoog.

Ik wachtte dus rustig wat af op mijn gemeentebankje en mijmerde over wat ik vanavond uit mijn qwerty bibliotheek zou kunnen persen. Het zou kunnen gaan over de kleine dingen van deze dag bijvoorbeeld, over een man als ik, in de beste jaren van zijn leven. Die hoewel zijn munitie drastisch afneemt zijn jachtgebied toch nog flink uitbreidt …. en hoorde mijn mobieltje overgaan. Lulu home, las ik op de display. Jemig, zou mijn keukenprinsesje een nieuw lekker en veilig vleesmenuutje in ons bejaarde kookboek gevonden hebben en daarvan melding willen doen? Waarschijnlijk wilde ze informeren hoe scherp ik mijn stoofpotje gekruid wilde hebben en welk corresponderend wijntje uit de kelder gehaald moest worden.
Waar ik uithing en wat er gebeurd was, wilde ze weten. We hebben een bijna dood ervaring met een roadrunner gehad, op de Wintraak vertelde ik een beetje weifelend en toen nog meer weifelend waarom vraag je dat? Omdat jouw hond met een tennisracket aan de voordeur zit.

Wat is mijn Luck toch slim, die weet hoe je een haas moet vangen. Niet met een BSE verdachte koe maar met een oud rafelig tennisracket, echt waar!

(C)

maart 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop