Carnaval.

Feestelijke, maar ook zware dagen hebben wij net achter de rug. De jaarlijkse vreugde over de terugkeer van het licht was daverend en uitgelaten. Het begon al een week geleden. Mevrouw Netelenbos …. wat een prikkelende naam, nietwaar? Welwaar, want stel je eens voor dat zij een bloemenstalletje dreef. Zou jij daar een bosje bloemen kunnen kopen zonder rare bijgedachten? Juist, mevrouw Netelenbos moest hier in het zuiden zijn en had erge haast. Ze vroeg haar chauffeur met 150 de N276 af te karren. "Dat doe ik niet" zei die. "Daarvoor heb ik mijn rijbewijs te lief". "Dan ga maar achterin zitten" gebood de mevrouw met de bos prikkels in haar naam. "Dan rijd ik wel zelf." Zo gezegd zo gedaan. Ze scheurt de Wintraak af en onder aan de voet staat een politiewagen van District Limburg Zuid, bemand c.q. bevrouwd door een agent en een zij-agent. "Die grijpen we," zegt de agent. "Dat laten we mooi", zegt de zij-agent. "Dat moet een verschrikkelijke hoge pief zijn, misschien wel dubbeljoe Bush, die daar door Netelenbos persoonlijk gereden wordt. Aan een bush en die bos branden wij onze vingers niet ". Mijn vriend, die een vriend bij de politie heeft, heeft het me zelf verteld, dus.
Als je een vriend hebt, die een vriend bij de politie heeft, dan hoor je nog wel eens iets. Ik vertrouwde hem tijdens het alaaf roepen - toen het er erg kabalig aan toeging - toe, dat in de loop der tijd ik liefdesbrieven van vrouwen krijg in wel 6 verschillende talen. "Dat is nog niks" schreeuwde hij boven de alaven uit, "ik ken iemand die alimentatie in 8 verschillende valuta moet betalen." Jemig, volgend jaar, bij de invoer van de Euro, raakt die man dus effe 7 aanslagen kwijt, als ik goed tel. Voor het geval jullie nog een overstap overwegen…!
Oh ja, en een oud wief was uitgegleden tijdens het treutenconcour. Uitgeroetst over een appelsien, die was blijven liggen na het appelsienen smieten. Dat komt voor het nonnevotten preuven. Wim Kok, die een paar dagen hier zijn Maxima sores probeerde te vergeten, had het gezien en hielp haar bezorgd op. Royaal wilde het oud wief hem vijf gulden geven. Wim Kok neemt natuurlijk geen aalmoezen aan, maar vroeg wel het oud wief om op de PvdA te stemmen. Verontwaardigd gaf het oud wief hem ten antwoord; "Luister eens Wim, ik ben wel op mijn kont gevallen, maar niet op mijn kop".
Ik stond ook even naast een macho nar aan de bar. Hij wees mij op een duivelinnetje dat een mini minirokje droeg. Net onder haar gordel hield dat namelijk al op. "Luister", vertrouwde hij mij toe, "dat engeltje is seksueel afhankelijk van mij". Ik snapte het niet allemaal meer, keek waarschijnlijk erg gesminkt. Hij greep in een zak, liet mij een paar batterijtjes zien. "Zij heeft wel het apparaatje zei hij, maar ik heb de batterijen".
Ik heb het al gezegd hij was een macho. Hij had ook een scharrel in Amerika, "Ik heb haar laatst een e-mail gestuurd" meldde hij trots. "Als je een jongen van me krijgt dan noem hem niet John - maar Jannes - dat klinkt Hollandser". Effen later. "Daarna heb ik nog eentje gestuurd. En, als je een meisje van me krijgt, dan noem haar niet Mary - maar Maria - dat klinkt Hollandser". "Heb je al antwoord van haar terug gehad?" wilde ik weten. "Ja" zei hij: "Dat kreng mailde terug, de tripper die je van me gekregen hebt - noem hem niet druiper - maar Trapper bij de dokter. Dat klinkt Amerikaanser". Alaaf!

(C)

maart 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop