Postzegels.

's Morgens de krant lezen, met een lege ongewassen kop en een andere kop vol sterke koffie is een privilege van de post aktievelingen, zoals ik. Het is een soort roes geworden, een verslaving dus - heb ik bij me zelf, door me zelf vastgesteld. Het shockeffect daar gaat het om. Ik wil gechoked worden, is mijn diagnose. Iedere nieuwe dag een nieuwe kick, direct na de haperende, koude start.
De drie K's, koffie, krant en kick functioneren als startversneller heb ik eveneens gediagnostiseerd. Ik trek dan pittiger op door het wereldgebeuren. Reageer heftiger op zin en onzin, waarheid en leugen, humor en politiek. De normale zintuiglijke waarnemingen en sociale communicaties met mijn partner Lulu kunnen dan een poosje dalen tot gevaarlijk lage waarden. Ben ik eenmaal opgefokt door een journalist of redacteur dan slurp ik bewusteloos haar koude of hete koffie. Vergeet mijn pas gisteren gedane plechtige beloften aan haar en neem me - niet gehinderd door enge ervaringen - nieuwe principes en regels voor. Een mens is nooit te oud om te accelereren, zeg ik maar altijd. Nietwaar? Welwaar? Juist? Wie de weg weet mag gas geven.
Vanmorgen las ik dat kussen slecht is voor de ogen. Voordat ik dat las had ik toevallig al een paar keer mijn bril gecontroleerd. Ik had eventjes het idee dat ik die van Lulu had. Dan moet je namelijk heel goede ogen hebben. Nou wilde het toeval verder dat ik toevallig gisteren ook een paar malen gekust had. Op mijn leeftijd is dat niet meer zo vanzelfsprekend maar dat het ook nog link was? Het is zelfs heel link. Je kunt er op staande voet stekeblind van worden, las ik. Waarom?
Hierom! Een iets oudere heer, die (stiekem) een twintig jaar jongere bloem gekust had, kon daarna zijn vrouw niet meer zien. Dat is heel erg, daar reageer ik fel op. Jemig, ik verschakelde me danig. Wat is het leven toch soms wreed. Het gebeurt mij wel eens dat ik 's avonds een wijntje te veel neem en de trap niet meer haal. Ik rust dan verder uit op de bank beneden, mijn trouwe boxer naast me. Ik herinner me vaag dat het dan wel eens komt tot een vriendschappelijk kusje. Hij is namelijk erg uitbundig, een draufgänger, misbruikt emotionele zwakte bij mij.
Ik snap nu waarom ik dan altijd een dag last van zwarte vlekken voor mijn ogen heb. Ik heb me onnodig zorgen gemaakt over een brandstofprobleem. Waarschijnlijk is het de slechte uitlaatadem van Luck, die op mijn netvliezen slaat.
Verder in het verzameld wereldgebeuren. "Het likken van postzegels maakt dik" stond een pagina verder vermeld. Alweer een oogopener! Niet van Hamburgers of pils, chocola of kaas uit de ijverig voedende vuist, maar van glibberige postzegels lebberen wordt je dik. Een Engels onderzoek heeft dit aangetoond.
Good gracious, waarschijnlijk zijn de Engelsen nog niet zo ver met hun e-mail en likken ze nog steeds calorieënde postzegels. Het klopt helemaal, sinds ik mijn post verstuur met de e-mail ben ik kilo's afgevallen. En ik maar denken dat dit het resultaat was van ongezond hongeren en uren draven.
Het voedselprobleem in de derde wereld is nu in een mum van tijd opgelost, hoop ik. In ieder geval stuur ik, via Foster Parents, een paar vellen postzegels naar Afrika. Door middel van een kaart met automatische choke.

(C)

maart 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop