Makkelijk.

Ik ben een man. Al 60 jaren, nooit anders geweest. Ik heb een (dezelfde) vrouw, ruim 35 jaren. Jemig, zal menige man onder U denken, die collega heeft het waarschijnlijk ook niet altijd even makkelijk. U hebt het mis! Want ik communiceer (vroeger heette dat praten) vaak en veel met mijn vrouwen en / of meisjes. Ik zal U uitleggen waarom.
Communiceren is intiemer dan praten, praten is alleen maar doen met je mond. Communiceren doe je met je hele lichaam. U kent de opgestoken middenvinger? Als blikken dodelijk waren … is een bekende communicantje. De Judaskus is typisch ook iets van (foute) mannen. Je ziet hem wekelijks wel eens op de TV. Meestal zijn het oude onappetijtelijke mannen, waar ik me erg voor geneer, die dat doen. Ik houd van schoonheid, ik kan het niet helpen. Kan helaas slecht spontaan communiceren, ben meer visueel ingesteld.
Ik leef in een vrouwengemeenschap. Aha, denkt U, die oude bok graast op een groene wei. Daar hebt U volkomen gelijk in. Mijn vrouwen en of meisjes verzekeren me dit tenminste regelmatig. (Het gras is echter vakkundig voor mijn maaier weggemaaid of is tot hooi verdroogd, is mijn beleving.) Ik lust geen droog hooi.
Dat komt omdat ik minder emotioneel intelligent ben, insinueert mijn vrouwengemeenschap. Het is immers een bewezen feit dat vrouwen emotioneel intelligenter zijn dan mannen. Wie beweert dat, wilt U weten? Mijn vrouwen! Wie zijn dat? Nou dat zijn; mijn eerste - tevens ook meteen mijn laatste - verder haar en ik hoop ook mijn dochter, mijn kleindochtertje en de buurvrouw. De buurvrouw is reeds 12 jaar weduwe. Ik heb haar zogezegd erbij gekregen. Emotioneel intelligent of intelligent emotioneel zoals zij (situatie afhankelijk) zijn, hebben zij mij de macht van het getal leren kennen. We leven immers in een democratie. En in een democratie is daar niet het gelijk dus ook de macht aan de kant van de helft plus een? (Behalve bij Amerikaanse verkiezingen).
Mijn betere (andere) helft is dus altijd groter dan mijn dommere (eigen) helft, als U begrijpt wat ik bedoel. Indien U dit niet begrijpt bent U ongetwijfeld een man en emotioneel dom, volgens mijn niet eigen helft plus één.
U zuchtte eens diep? U geeft het op? U denkt dat ik het toch niet makkelijk heb? Merkwaardig! Wij mannen hebben het wel degelijk makkelijk. Punt een, we zijn zeldzaam geworden. Bewijs? Mijn buurvrouw (ja, de weduwe) verzuchtte laatst tegen Lulu, mijn vrouw, "leuke mannen zijn zeldzaam". Kijk zo'n constatering laadt mij weer op. Doet me weer fier in de spiegel blikken en veronderstellen, "Zie je wel je mag er best nog zijn!"
Ik heb meteen een nieuwe jeans gekocht, een maatje te krap in de buik. Lekkere smalle heupen doen het goed had ik gehoord - fungeren als blikvangers. Doet echter mijn borstkas geen goed, ik heb al twee keer hyperventilatie gehad. Maar ja, je kunt niet alles hebben.
Verder met onze voordelen. Wij mannen kunnen 's morgens rustig in de spiegel kijken zonder boos te worden. Want emotioneel dom als we zijn weten we dat een facelift niets oplevert. Een strak getrokken versie maakt ons beslist niet populairder dan een goed gevulde portemonnaie. Vaak begrijp ik die emotioneel intelligentere medemensen niet zo goed. Soms zie ik joekels van meiden met een kalende, of grijzende vent, voorzien van een afhangende pens, wallen onder de ogen en een kin onder de onderkin.
Gelukkig dat zoiets nog altijd mogelijk is denk ik dan heel gespleten. Het is waarschijnlijk onze belegen verstraling, die het haar uiteindelijk doet. Je moet het mannelijk verval beslist niet stoppen. Wat vroeger als je meer geluk hebt, of wat later als je minder geluk hebt, wordt je verheven tot masculien monument! En monumenten behoren tot ons cultureel erfgoed? Nietwaar? Juist - welwaar! Een viriele opa op een blonde mountainbike, zogezegd. Een vamp noemen mijn roddelaarsters het fenomeen. Heel iets anders dan mijn pendule opwindende opa in zijn lange onderbroek, die had een damesfiets in het .. gangetje.

(C)

nov. 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop