Moord.

Ik overweeg om de naam van onze tuin "Lucky Place" te gaan veranderen. Dit is echter iets wat je niet in een paar minuten regelt. Het is bijna even belangrijk als de naam voor je kind uitzoeken. Je geeft er iets belangrijks aan mee, een soort extensie. Je kind moet er pakweg gemiddeld zo'n 75 jaar mee uit de voeten kunnen. Het moet er fier op kunnen zijn. De naam moet de persoonlijkheid omvatten. Je kunt het vergelijken met het gezegde: "De vlag moet de lading dekken". Alhoewel…. tegenwoordig bijna alle modderschuiten ook een (vreemde) vlag voeren. Sorry ik gleed weer even uit! Over Lucky Place is indertijd ook lang nagedacht. Alle hierboven opgesomde argumenten golden voor de naam van onze tuin. Na vannacht is dat helaas moeilijk vol te houden. Waarom niet, vraag je? Ik zal het uitleggen.
Onze tuin is aan alle zijden ommuurd of omheind. Ongenode gasten moeten moeilijk kunnen binnendringen was destijds het devies. Aan de achterkant is een tuinhuisje gebouwd en dat is nu juist het zwakke punt in de verdediging. Want op het tuinhuisje zit een plat dak en dat is wederechtelijk toegeëigend gebied door Atilla (scheldnaam de Rooie) de roodharige kater van de achterburen. Hoewel op de kadastertekening van ons huis duidelijk is aangegeven dat het tuinhuisje tot het territorium van onze boxer Lucky behoort. Atilla heeft daar lak aan en ligt vaak uitdagend te zonnebaden en negeert de territoriale aanspraken van onze Lucky volkomen. Om erger te voorkomen, namelijk het betreden van zijn gebied, patrouilleert Lucky zodra Atilla uitdagend, miauwend zijn opwachting maakt. Naar beneden te komen voor een eerlijk man tegen gevecht durft de lafaard niet meer. Dat heeft hij een keer geprobeerd en dat is hem toen slecht bekomen. Nu beperkt hij zich tot guerrilla activiteiten en psychologische oorlogsvoering. Met zijn staart stijl omhoog gestoken, zodat zijn krent duidelijk zichtbaar is, (minachting voor de canus lupus) loopt hij vaak met stijve poten te trekkebenen en luid kabaal makend over het dak. Dat Luck dan des duivels is hoef ik niet te vertellen. Hij is ook maar een hond.
Dankzij zijn aanwezigheid echter heeft het koolmezen echtpaar van de zomer veilig twee stel jongen kunnen grootbrengen en mijnheer en mevrouw merel zelfs drie stel. Zodra de Rooie iets in zijn schild voerde liet mevrouw merel een paar gillen en dan was onze Luck paraat. Feilloos wist hij waar de onverlaat op uit was en Atilla moest steeds zijn lafhartige sluipmoorden afbreken en zelf een goed heenkomen zoeken. Blazend haalde de gluiperd dan nog net de dakgoot terwijl een terecht schuimbekkende Lucky net niet aan dat vermaledijde achterwerk kon komen.
Vannacht heeft de onverlaat toegeslagen. Het zou hard waaien, zo'n windkracht 4 of 5 had Erwin Krol beloofd en dat heeft die gluiperd natuurlijk gehoord en uitgebuit. Onzichtbaar door de duisternis van de nacht en gedekt door het geraas van de storm heeft hij mijnheer merel wreed uit zijn slaap gewekt en hem meteen de strot door gebeten, hoop ik tenminste. If not heeft die arme ziel ook nog gruwelijk moeten lijden.
Dat Atilla een perverse lustmoordenaar is heeft hij nu overduidelijk aangetoond. Laat een gewone moordenaar liefst geen sporen na, hij heeft met opzet zoveel als maar mogelijk sporen ten toon gespreid. Overal lagen de kleren van mijnheer merel verspreid. Een been van hem heeft hij zelfs demonstratief in de vijver gegooid. Toen Lucky deze snode halsmisdaad vanmorgen ontdekte kreeg hij een vreselijke woedebui en heeft meteen de hele buurt geïnformeerd. We kregen hem amper gekalmeerd, zo erg is hij uit zijn slof geschoten. Hij was erg gehecht aan het echtpaar merel. Ze mochten zelfs iedere dag wat restjes uit zijn eetbak nemen om hun schreeuwend grut de snavel te snoeren.
Op het ogenblik is hij op condoleancebezoek bij mevrouw merel. Ik denk echter dat die simpele ziel daarmee te ver doorschiet want als ik me niet vergis heeft mevrouw merel alweer een nieuwe loverboy bij zich. Die nieuwe kostganger, met dat gekreukte pakkie aan, zag ik hitsig met strootjes slepen. Maakt mijn, ons probleem alleen maar groter. Want eerst dacht ik aan de killing fields, als nieuwe naam, maar nu met die vreemde merelhaan er weer bij? Wie weet. Komt tijd, komt naam! Nietwaar? Welwaar!

(C)

aug. 2000

mailbus van Frants van de Bareschjop