De fotoclub 2.

Zoals ik al eens eerder verteld heb ben ik ooit een blauwe maandag lid geweest van een fotoclub. Na veel gesteggel waren we het eens geworden over de thema's die dat seizoen aan de orde zouden komen. Model- en naaktfotografie werden met stip nummer een. Ik was de enige die iets zag in landschapfotografie, maar kon me uiteraard ook goed aansluiten bij de potente meerderheid. Wat ik Lulu zou vertellen, als die tekst en uitleg vroeg, zodra ik met vrouwelijk bloot thuis kwam was van latere zorg. Zij was immers de drijvende kracht achter mijn fotografisch gehobby. Zij immers vond dat ik teveel naar "Discovery Channel" keek en daardoor soms zelfs mijn plaspillen vergat.
Onze fotografie leraar leuterde twee avonden over de ethiek bij modelfotografie en vergat daarbij niet hoog op te geven over het aantal modellen dat hij naakt gefotografeerd had.

Echter voor wij zover waren dat we los gelaten, werden op interessant menselijk bloot, moesten we eerst oefenen op mindere hot items. Een van de afgesproken regels was dat iedereen die een model fotografeerde een paar van zijn mooiste afdrukken gratis aan het model ter beschikking stelde. Geen probleem, nietwaar? Welwaar!
Begonnen werd met het afdrukken van een oude opa die men ergens opgeduikeld had. Hij was erg geduldig en bewust van zijn fotogenieke content. Iedereen kreeg een bepaalde afgesproken tijd de beschikking over de belichtinginstallatie en de opa.
De opa had prachtige wratten en machtige knobbels op zijn knop en door het strijklicht laag te plaatsen kon ik deze magnifiek accentueren. Indien interesse stuur ik je een kopietje.
Velen maakten mij complimenten over mijn compositie en ik zag me al als de natuurlijke opvolger van Erwin Olaf.

De daarop volgende week was het dochtertje van onze leraar het gewillig modelletje. De randvoorwaarden waren gelijk voor wat betreft tijd en lichtinstallatie.
Ik bekeek mijn slachtoffertje eens aandachtig. Het was een pubertje van een jaar of 14. Van het bestaan van de Diane pil had zij waarschijnlijk nog niet gehoord want ik ontdekte een aantal flinke puisten onder een dikke laag make-up. Ik herinnerde me het succes met de knollenopa van de vorige week en besloot een poging te wagen mijn succes te prolongeren. Strijklicht weer laag en gedempt, tijd lang, model werd verzocht adem in te houden als ware het een longfoto op de röntgenafdeling van het ziekenhuis. Het meisje keek wantrouwend, ze was er niet helemaal gerust op. Ik probeerde haar te overtuigen van haar uitstraling en mijn fotografische kwaliteiten, ik zou haar magnifiek vereeuwigen.
Een paar dagen later waren de foto's gereed. Ik was heel tevreden met mezelf. Dit zou weer een eclatant succes worden en ging met een goed gevoel die bewuste week naar de fotoclub.
Ik herhaal, Lulu heeft vaker gezegd dat ik weinig E.I.Q. (emotionele intelligentie quality) bezit, zoals weer eens kort daarna bleek. In mijn begeestering was ik veel te vroeg op te club. Er was nog niemand. Ik ging op mijn gemak mijn creaties uitstallen en bekeek ze nog eens trots.
Na een poosje kwam als eerste het meisje binnen. Nieuwsgierig kwam ze naar mijn foto's kijken. Trots nodigde ik haar uit om een paar mooie uit te zoeken. Ik snapte niet dat ze zo weinig enthousiast was, dit was haar toch, optima forma? Een bloem in de knop, klaar om te ontluiken. Te bedeesd om me uitvoerig te bedanken wist ik, toen ze stilletjes afdroop.
Binnen een paar tellen kwam haar vader, onze leraar, op hoge poten binnengestormd.
"Ben jij nou helemaal bij de negers opgegroeid?" verwelkomde hij mij op hoge toon. "Hoe durf jij het in je hoofd te halen mijn dochter foto's te laten zien voordat ik ze beoordeeld c.q, veroordeeld heb? Weet jij wel wat jij heb aangericht? Het kind is helemaal overstuur!"
Ik zal wel weer heel dom gekeken hebben en moest mijn antwoord schuldig blijven. Ik had wel enorm mijn best gedaan maar dat scheen toch niet het gewenste effect te hebben.
Ik vroeg beduusd of hij mij in algemeen beschaafd Nederlands kon vertellen welke halsmisdaad ik begaan had.
Jij weet het al? Dan hoef ik het niet meer uit te leggen. Ja, inderdaad, je fotografeert een jong meisje niet op dezelfde manier als een oude opa. Maarreh, vind je dat niet een beetje gek? Een man is trots op zijn uiterlijke kenmerken (gebreken) en showt die met trots. Maakt - slim als hij is - van de nood een deugd, woekert met zijn talenten denk ik soms een beetje trots op onze soort. Denk eens aan al die kale knikkers tegenwoordig. Gaaf, vet, dat zijn de uitdrukkingen ervoor die dan door mijn mannenziel snijden, want ik bezit helaas nog een dikke bos (grijs) haar.
En de dames? Die camoufleren, als waren zij full-prof guerrillastrijders, hun kraaienpoten, lachrimpels, sinaasappelhuid, cellulitis vorming, te grote borsten annex po, te kleine borsten en billen, enzovoorts, enz.
Het zal wel komen door hun overgrote emotionele intelligentie vermoed ik.
Of zit ik nou weer helemaal mis?

(C)

okt. 2000

mailbus van Frants van de Bareschjop