Lift.

Ons voormalig buurmeisje lag in het ziekenhuis en was verminderd van een bepaalde overdaad aan. Toen het na een paar dagen weer wat beter met haar was gingen we haar uiteraard opzoeken.
Ik ben helaas een erg meevoelend en meelevend figuur. Mij bekruipt altijd wel de een of andere niet beredeneerbare catastrofeangst van "als ik dat ook maar niet krijg". Als ik het niet weet kan ik het ook niet krijgen, dus wil ik zo weinig mogelijk weten. En je komt het niet te weten als je er niet mee geconfronteerd wordt. Logisch nietwaar? Welwaar!
Ofschoon, zoals in dit geval, een borstverkleining er bij mij wel niet in zal zitten. Je weet echter maar nooit. Vertrouw je gezondheid met gepast wantrouwen, heb ik inmiddels ervaren.
Samen met Lulu en de buurvrouw (de moeder dus van het voormalig buurmeisje) stegen wij met de lift naar een van de hoogste verdiepingen van het "Maasland Ziekenhuis" voor een bezoek aan de afdeling "Betere Vul- en Pleisterwerk".
Naast het buurmeisje lag een andere vrouw die aan het omgekeerde malheur was geholpen. Je ziet dus dat moeder natuur haar zaakjes soms niet goed geregeld heeft. Net als met het geld. De een heeft schandalig veel en de ander is een minimumlijder.
Na de beleefde vraag hoe het nu met haar was en het organiseren van een bloemenvaas, ging ik op de plaats rust staan omdat alle beschikbare zitgelegenheden inmiddels door de dames ingepikt waren. En de dames waren al uitgebreid van leer van leer getrokken. Zonder rekening te houden met mijn slappe zenuwen werden de operaties nauwkeurig gereconstrueerd, het leek wel of ze tijdens de snij-exercities geassisteerd hadden. Geen enkel gruwelijk detail werd overgeslagen. Tot slot werden de hechtingen geïnspecteerd. Ik ontkwam ook niet aan het geven van een waardeoordeel en werd vriendelijk verzocht diep in de decolletés te kijken.
In normale omstandigheden zou ik me uiteraard met plezier van deze taak gekweten hebben, echter dit was een uitzonderlijk geval zoals zovele in mijn leven. Met knikkende knieën en een droge mond keek ik Lulu smekend aan: "Red me voor ik onder een bed glijd!". Mijn smeekblik werd gehonoreerd. Na een slokje lauw water, een stoel en wat klopjes op de rug, ging het weer wat beter met me en konden we na veel beterschap gewenst te hebben de terugtocht aanvaarden.

In een volle lift gingen het naar beneden. Naast me stond een jonge heer die weinig deodorant gebruikte. En hij had een oorring in zijn neus en neusringen in zijn oren, rare wereld, toch….niet? Toen hing de lift met een schok stil. Lulu slaakte een gilletje dat ik herkende als beginnende paniek. Een paar seconden versteken.
De buurvrouw las hardop de instructies aan de wand van de lift die vermelden wat er zou gebeuren als de lift stil viel. Dit was niet meteen levensbedreigend, echter ook niet erg geruststellend. We zouden het benauwd en flink warm krijgen en het kon even duren. Echter zuurstof was er genoeg en we dienden ons niet ongerust te maken. Deze tekst was waarschijnlijk door een onruststoker opgesteld want het averechtse effect werd bereikt.
Een heer met enige technische kennis merkte in het algemeen op, dat als de lift naar beneden zou storten er een automatisch vangmechanisme in werking zou treden. De klap op de bodem zou niet groter zijn dan bij een parachutesprong. Of dat met geopende parachute was zei hij er niet bij.
Lulu vermeldde bedremmeld dat ze nu dringend naar het toilet moest. Waarschijnlijk dacht ze dat ze met deze mededeling onze bevrijding kon bespoedigen. Een andere dame informeerde kijfachtig of iemand misschien "eau de cologne" bij zich had. De zeerover naast mij snoof verontwaardigd onder zijn oksels. "Puur man" mompelde hij mistroostig over zoveel onbenul. Ik dacht iets te moeten gaan doen voordat het hier erg onaangenaam zou worden.
"Godsamme" merkte ik als terloops tegen Lulu op. "Daar was boven net een vent die zei dat een paard zwemmen kan en je weet toch, een paard kan niet zwemmen".
"Wat een onbenul" zei Lulu dapper: "Natuurlijk kan een paard niet zwemmen. Het heeft heel wat ijzer aan zijn voeten". Ze fleurde al op. Vooralsnog zou ze niet in katzwijm raken.
"En waar had hij het moeten leren", zeikte ik verder, "Zie je al een paard in het zwembad de schoolslag oefenen?"
Het werd nu heel rumoerig in de kooi. "Een paard kan wel degelijk zwemmen", zei de eau de cologne dame: "Dat heb ik gisteravond nog op te TV, op Discovery Channel, gezien".
"Klopt" zei Lulu die nou op dreef kwam: "Maar dat is een truc hoor, ze hebben paaltjes in het water geslagen en daar loopt zo'n gedresseerd paard dan over heen. Hebben ze van Jezus afgekeken, is een truc van bijkans 2000 jaar".
Er heerste nu grote opwinding. Een aantal volwassen mensen ruzieden over de kwestie of een paard nu zwemmen kon of niet. Dat de temperatuur daardoor nog verder opliep interesseerde niemand meer. Iedereen knokte voor zijn eigen beleving van een zwemmend / palend paard.
Toen de lift zich effe later weer in beweging zette en de deuren opengingen werd zelfs nog eventjes geaarzeld om de kooi te verlaten. Het kwam op dat ogenblik niet erg goed uit er moest nog heel wat uitgepraat worden.

Enfin we stonden weer op de gang en konden de lekkere frisse lucht opsnuiven. De zeerover ging naast Lulu lopen, hij gaf haar een hand. Een beetje verlegen lachend zei hij: "Mevrouw bedankt, ik scheet bijna in mijn broek van angst, maar dank zij U had ik een paar fantastische minuten!"
Bange Nederlanders zijn, ondanks dat ze soms ruiken als een schijthuis toch om te zoenen, niet waar?
Wel waar!

(C)

juli 2000

mailbus van Frants van de Bareschjop